Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΡΩΤΑΣ
Σαν άνοιξη που πέρασε γοργά,
κι όμως το άρωμά της μένει,
έτσι κι εσύ ...
πρώτη φλόγα,
πρώτο χάδι στο δέρμα της ψυχής.
Στα μάτια σου έμαθα τον κόσμο,
στις σιωπές σου άκουσα το μέλλον,
μα ήταν νωρίς…
κι οι δρόμοι χώρισαν
πριν μάθουμε να περπατάμε μαζί.
Κι όμως, ακόμη σε θυμάμαι...
ένα χαμόγελο που τρεμοπαίζει,
σαν φως κεριού στον άνεμο.
Δεν ζητώ επιστροφή·
ζητώ μονάχα να μείνει
η γλύκα εκείνης της πρώτης πληγής,
σαν τραγούδι που δε σβήνει
στη μνήμη.