Yordan Peev
(Bulgaria, 1968), quien actualmente vive y trabaja en Stara Zagora, también conocida como “La ciudad de los poetas”. Peev estudió filología búlgara en la Universidad de Sofía. Ha ganado varios concursos nacionales e internaciones de Poesía y colabora en reconocidos periódicos o revistas literarias. Autor de los libros: "Cuando veo a la muerte la luz" y "Tears of Anger" .Podgotvya tercer libro poeziya.Chlen es la unión de escritores búlgaros.
Поета Йордан Пеев (България, 1968), който в момента живее и работи в Стара Загора, известен още като "Градът на поетите".Пеев учи българска филология в Софийския университет. Той е носител на редица национални и международни конкурси Поезия и асистенции в известни вестници и литературни списания.Автор не на книгите „Когато смъртта ми прогледне „и „Сълзите на гнева”.Подготвя трета книга .Член е на съюза на българските писатели.
FANTASMA
Cuando de tu amor te despides,
como si fueras extranjero,
en tu ciudad natal.
Y las calles,
llenas de transeúntes
sientes vacías.
Como un fantasma vagas
por esas calles
que parecen un laberinto.
Recorres por los pensamientos
y cuentas con los dedos todos los lugares
donde fuiste feliz
y a escondidas miras con envidia
las parejas enamoradas
de tu alrededor.
Sonríes por fuerza…
Está arqueado el cielo
que te(os) mira estando cerca
pero, muy lejos
en realidad.
Sin fuerza,
menos resistencia
para cambiar la eternidad gélida.
Hacia ella, hacia ti
éstas partiendo
y con cada paso sigues más prometido,
como cuando con tu amor
te despides
ПРИЗРАК
Когато с любовта си се сбогуваш
си чужденец във родния си град…
И улиците с хора чувстваш пусти.
Подобно призрак бродиш помежду им .
Обхождаш мисли и броиш на пръсти
места където сте били щастливи.
И тайно се заглеждаш завистливо
след влюбените двойки покрай тебе.
Насила се усмихваш… И е криво
небето ,дето двамата ви гледа
застанали един от друг далечни.
И нямаш сили ,нито съпротива
да промениш застиналата вечност.
Към нея и към себе си пътуваш,
със всяка стъпка ставаш по-обречен,
когато с любовта си се сбогуваш.
......................................
Tu, que llenas mi alma con helio
y luciérnagas envías a mi alma
bésame así,
como si fuera lo último
y derrámate sobre mi boca
jugosa y sabrosa.
Dibújame con tus dedos,
por dentro con grafitos.
Hazme tatuaje de recuerdos...
Infúndeme con esperanza
y cuando pregunte por ti
a las mariposas,
sus alas me lleven
sólo a ti...
.............................
CON OJOS como violetas voladas
y alas
para ponerlas como dos cejas,
como si Dios creara el mundo
para que lo vieran sólo ellos.
Que chispeen como braza
y que rocíen esperanza
para que nazca amor
y cuando se duerman –
como una marea
que acuda el sueño.
...................................
¨tras las palabras es la lluvia¨
Splever
Los paquetes postales de felicidad
están vacíos.
Desde hace mucho tiempo
el mensajero olvidó las direcciones
de los que esperan recibirlos,
por no recordarse de los nombres de la gente
que los manda.
Hoy reparte los gritos de las gaviotas
que perdieron el mar
para siempre
El aire es el buzón,
empapado de sal y secretos infinitos,
palabras,
entre las cuales se mueve como un sordo
por el camino, cruzado de dos alas.
Las aves interrogan el mar siempre,
porque sabe la dirección verdadera
Y ella lleva hacia la costa
directamente,
donde el mensajero dejó
los paquetes postales de felicidad
...totalmente vacíos.
DOLOR
¡Tanto quise llorar, Dios,
tanto quise llorar
cuando las palabras,
–como un cuchillo–,
se instalaron en mi corazόn!
Calladamente me arrodillé
y los labios cerré.
Después lloré profundamente
hasta que el cielo empezό
a lagrimear.
¡Tanto quise llorar, Dios!
English 
Spanish
