GÖZLERİNDEN YAKALADIM SENİ

hüznümü sevince döndüren
leylak bir güneşti yüzün
gerdanından yakaladım seni
taş merdivenleri döndükçe endamından

saçının rüzgarından yakaladım seni
buğday sarısı bir dalgadır,
upuzun ki haritası gibi sevdamın
yolculuğu gölge kılıp günüme
çıkıp gitmenden yakaladım.

bayram açar ya yeryüzü
yüzün yüzüme değer gibi
elinden yakaladım seni

gözlerinden yakaladım seni
bakır çalığı bir uçsuzluk
mermeri eritiveren
sesinin yalımından

şimdi yasemen kokusu ellerin
ve nisan açmış gökyüzünle
bir başka kıtada sen
efkarını büyüten başka bir kıtada ben

ömrümden yakaladım seni
Caught You By Your Eyes

your face was a lilac sun
turning my sorrow into joy
I caught you by your neck
as I climbed the staircase of your figure

I caught you by the wind of your hair
a wave as yellow as wheat
as long as the map of my love
I caught you by the way you left,
the journey was the shadow of my day.

You know how the earth becomes a fairground -
I caught you by your hand
as if your face touched mine

I caught you by your eyes
an aquamarine infinity
by the fire of your voice
that melts marble

now your hands smell like jasmine
and your skies have bloomed into April
and you are in another continent
with me in yet another, growing your melancholy

I caught you by my life

YALNIZLIK KİTABESİ

bilirdim bütün falcıların yalancı
aşkların inkarcı olduğunu
gözlerim de yoruldu/ömrümü seyretmekten

leylekleri fotoğraftan seyrediyor çocuğum
soluk bir sonbahar resmi gibi
kendini görse aynada elini ürkerek uzatıyor
belgesellerin bu kadar ilginç olması ondan
eve yorgun dönen babaya dönüşmüş hepsi
sırtlarında taşımaktan korktukları okul kitapları

çizgiye dönüşse gözyaşın
dünya sele boğuluyor
herkes belediye başkanına buluyor suçu
aynı coğrafyayı betonlaştırıyor
attığımız her izmaritten
yonttuğumuz selvi dalından
ağaçtan, börtü böcekten habersiz
ödenmez bir ah’ın günahını taşıyoruz

sırtını rüzgara vermiş ömrün ortasındayım artık
gölgeyi kendine saklayan söğüt ağacı
sular ki buharlaşır kurur her yanım
attığım sapanla kendimi vuran ben
şimdi ormanımda yalnız ardıcım.

fincanlarla kadınların
kahveyle gerçeğin yerini değiştiren aklım
sana da elveda diyor gönlüm
bir ısparta gülü kadar beyaz
emirdağ türküsü kadar yalnız.

The Epitaph of Loneliness

I knew that all fortune tellers were liars
that every love is denial
and my eyes grew weary
watching my life go by

my son follows the storks in a photograph
like a faded autumn painting
when he sees himself in a mirror he timidly reaches out
that’s why documentaries are so interesting
all children have turned into tired fathers coming home
with books they are afraid to carry on their backs

when your tears turn into lines
the whole world is flooded
everyone blames the mayor
and covers our lebensraum with cement
we carry the sin of a curse that offers no redress,
oblivious of every cigarette butt we throw away,
of the cypress branch we sharpen,
of all the trees and insects

my back turned to the wind, I’m in mid-life now
a willow saving its shadow for itself
the waters evaporate, leaving me dry all over
I hit myself with my sling
now I am the lonely juniper in my forest.

my mind replaces women with cups,
reality with coffee,
my heart, as white as a rose from ısparta
as lonely as a folk song from emirdağ
bids you farewell.

DELİRMİŞ BİR YALNIZLIKTIR KALBİM

ıslık çalıp gözleriyle zülfünü yüzüme döndüren kadın
güneş parıltısı ellerini düşürdün günüme
dokunuverse saçların ömrüm yitirir yalnızlığını
bir çalıversen kapımı biter kimsesizliğim

çayı sevdim
sever çayı bir matematik sorusunu çözer gibi
amatör balıkçıyım boşa çıkar oltalarım
titrer ellerim yüreğim titrer
yine yedeğini yitirmiş sözüm
aman bitmesin gün derim,
çekilmesin güneş penceremden
yoksa sensiz ve sessiz bir akşamı kalır ankara’nın

ayak sesini duysam yağmurlanır toprağım
hışırtısı çoğalır kavak dallarının öylece
ışığa çarpar gibi karanlık
bereketi artar sözün sohbetin

gitmesen desem, gitmesen bırakıp böyle bir başına
bırak kumsalları yorgunlar kuşatsın
aşk büyük yalnızlıktır bilesin
bir gözlerin anlar bunu.

My Heart is a Loneliness Gone Mad

Woman, you whistled and turned your eyes and a lock of hair
to face me, dropping your sunshine hands into my day
a brush of your hair would rid my life of its loneliness
my isolation would end the second you knocked on my door

I liked the tea
like solving a math question
I’m a tiro fisherman with nothing on my lines
my hands shake, my heart trembles
once again I have no words in stock
I hope the day won’t end, I say,
I hope the sun won’t move away from my window
or else all I’ll have will be an ankara night without you, quiet

my soil embraces the rain when I hear your footsteps
the swoosh of poplars increases just so
like the way darkness hits light
conversations turn fruitful

if only I could ask you not to go, leaving me all alone
let the tired ones surround the beaches
you should know that love is a big loneliness
only your eyes get that.


BIOGRAPHY:
Metin Turan
1966’da Kağızman’da [Kars] dünyaya geldi.
Orta ve lise eğitimini Ankara’da tamamladı. Farklı disiplinlere ilgi duydu, teknik eğitim, sağlık ve iktisat okudu.
Çalışmalarını halk edebiyatı ve çağdaş Türk edebiyatı alanında sürdürüyor.
İlk öyküsü 1981 yılında yayımlandı.
Almanya, Romanya, Kazakistan, Makedonya, Bulgaristan, Moldova, Ukrayna, Azerbaycan, Suriye, KKTC ve Türkiye’de düzenlenen çok sayıda uluslararası bilimsel toplantıya katıldı.
Edebiyatçılar Derneği Yürütme Kurulu üyeliği ve genel sekreterliği görevlerinde bulundu. Kısa adı KIBATEK olan Kıbrıs, Balkanlar, Avrasya Türk Edebiyatları Kurumu ile Folklor Araştırmacıları Vakfı’nın başkanıdır.
Şiirleri İngilizce, Lehçe, Almanca, Bulgarca, Romence, Arapça, Özbekçe, Ukraynaca ve Rusça’ya çevrildi.
Çok sayıda kültür ve sanat dergisinin yayımlanmasına öncülük etti.
1994 yılından bu yana yayımlanmakta olan halkbilim, antropoloji, sosyoloji, tarih, müzik ve edebiyat içerikli Folklor/Edebiyat dergisinin genel yayın yönetmenliğini yürütmekte, Yıldız Teknik Üniversitesi, Fen-Edebiyat Fakültesi’nde Halk Edebiyatı Dersleri okutmaktadır.

Yayımlanmış Çalışmaları:
• Can İçindedir Canan Kağızmanlı Cemal Hoca, Folklor Araştırmaları Kurumu Yayınları, Ankara 1992.
• Aşık Veysel [Yaşamı Sanatı Şiirleri], Prospero Yayınları, Ankara, 1994.
• Kul Himmet, Günorta Yayınları, Ankara 1994.
• Ozanlık Gelenekleri ve Türk Saz Şiiri, Yeni Doğuş Matbaacılık, Ankara, 1995.
• Türk Halk Edebiyatı, [ortak], Anadolu Üniversitesi Yayınları, Eskişehir 1998.
• Suları Islatan Mecnun [şiir] , Ürün Yayınları, Ankara 2003.
• Kültür-Kimlik Ekseninde Türk Edebiyatı, Ürün Yayınları, Ankara 2004.
• Tarihten Mekana Türk Halk Şiiri, Ürün Yayınları, Ankara 2006.
• Halk Kültürü, [ders kitabı] Başarı Yayınları, İstanbul 2006.
• Sokaklar Kentler Ülkeler [şiir], KülSanat Yayınları, Ankara 2007.

He was born in 1966 İn Kağızman [Kars]

Metin Turan
[Born in Kağızman-Kars, 1966]
He was appointed to printing coordinator “imece” Collecktiva Work and “Yeni Şiir” Recent Poetry magazines. He was also te owner of the following magazines: “Sanat Hareketi” Art Movement, “Promete” Prometheus, “Anadolu Ekini” Anatolian Culture, “Ürün” Harvest, “Mecaz” phor and “Praksis” Praxis.
In 2003, he won FRY Çalıklı Spring Festival Poetry Contest by his poem That Edirne City, and was the winner of Ruşen Hakkı Poetry Contest by his book “Suları Islatan Mecnun” Mecnun Who Wets Water in 2004.
His poems were translated into German, Polish, Romanian, Ukrainian and Russian. Mecnun Who Wets Water was translated an published in German, Ukrania and Azerbaijan in 2005.
His publications: “Kağızmanlı Cemal Hoca Cemal” Hodja from Kağızman [1991], “Aşık Veysel^” Aşık Veysel [1994], “Kul Himmet” Servant Himmet [1994], “Ozanlık Gelenekleri ve Türk Saz Şiiri” Poet Traditions and Turkish Bard Petry [1986], “Türk Halk Edebiyatı” Turkish Folk Literature [1997], “Dostlar Seni Unutmadı/Aşık Veysel’in Yaşamı ve Şiirleri” Friends Have Not Forgotten You/ The Life and Poems within the Axis of Culture and Identity [2004], “Tarihten Mekana Türk Halk Şiiri” Turkish Folk Poetry from History to Space [2005], “Sokaklar Kentler Ülkeler” Streets Cities Countries [2007].

E-mail;

metturan@gmail.com