SONNET

Paris’te evler cilalanmış gibidir
Özellikle güneşli öğle sonlarında
Paris, ısınmış taşlıklarına
Baygın, beyaz bir kadın gibi serilir…

Sonra ilk kıpırtılar, ilk insanlar
Ve bu, bir akşam rüyasına dönüşecektir…
Paris, tuhaf, çapraşık, anlaşılmaz şehir,
Paris, kör, kalpsiz, canavar…

Ve Eiffel, ejderha gövdesinin üstünde
Yumruk kadar ufak bir beyin taşır…
Bön, sersem gözleriyle yaklaşıp uzaklaşır…

İstersen yıkıl oraya, aşktan, ümitsizlikten;
Bağır, çıldır, geber istersen…
Bu şehir seni her an aşacaktır…


Sonnet

In Paris the houses seem polished bright
Especially on late sun-lit afternoons
Sprawled on its warm courtyard stones
Paris is a woman, languorous and white

Then the first stirrings, the first people
And this will turn to an evening reverie
Paris…weird, confusing, enigma city
Paris…sightless, heartless, and brutal

The Eifel Tower on its great dragon frame
Bears a miniscule fist-sized brain
Witless, dull-eyed, now grows near now distant

Collapse there, if you will, for love or lack of hope
If you will, scream there, go mad, or just croak
This town will exceed you at every instant

Translated by Walter Andrews

Yaşadıklarımdan Öğrendiğim Bir Şey Var

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı, yoğunluğuna yaşayacaksın bir şeyi
Sevgilin bitkin kalmalı öpülmekten
Sen bitkin düşmelisin koklamaktan bir çiçeği

İnsan saatlerce bakabilir gökyüzüne
Denize saatlerce bakabilir, bir kuşa, bir çocuğa
Yaşamak yeryüzünde, onunla karışmaktır
Kopmaz kökler salmaktır oraya

Kucakladın mı sımsıkı kucaklayacaksın arkadaşını
Kavgaya tüm kaslarınla, gövdenle, tutkunla gireceksin
Ve uzandın mı bir kez sımsıcak kumlara
Bir kum tanesi gibi, bir yaprak gibi, bir taş gibi dinleneceksin

İnsan bütün güzel müzikleri dinlemeli alabildiğine
Hem de tüm benliği seslerle, ezgilerle dolarcasına

İnsan balıklama dalmalı içine hayatın
Bir kayadan zümrüt bir denize dalarcasına

Uzak ülkeler çekmeli seni, tanımadığın insanlar
Bütün kitapları okumak, bütün hayatları tanımak arzusuyla yanmalısın
Değişmemelisin hiç bir şeyle bir bardak su içmenin mutluluğunu
Fakat ne kadar sevinç varsa yaşamak özlemiyle dolmalısın

Ve kederi de yaşamalısın, namusluca, bütün benliğinle
Çünkü acılar da, sevinçler gibi olgunlaştırır insanı
Kanın karışmalı hayatın büyük dolaşımına
Dolaşmalı damarlarında hayatın sonsuz taze kanı

Yaşadıklarımdan öğrendiğim bir şey var:
Yaşadın mı büyük yaşayacaksın, ırmaklara, göğe, bütün evrene karışırcasına
Çünkü ömür dediğimiz şey, hayata sunulmuş bir armağandır
Ve hayat, sunulmuş bir armağandır insana

There is One Thing I learned from What I Lived

There is one thing I learned from what I lived:
When you live something, you must live it fully
Your lover must be exhausted from your kisses
You must be exhausted from smelling a flower

One can look at the sky for hours
One can look for hours at the sea, at a bird, at a child
Living on this world is being one with it
Growing unbreakable roots into it

When you hug your friend, you must do it with all your power
You must be in a fight with all your muscles, body and passion
And when you lie on the hot sand,
You must rest like a grain of sand, like a leaf, like a stone

One must listen to all the beautiful music
Such that the sounds, the melodies fill inside

One must dive headfirst into this life
Like diving from a rock into an emerald sea

People you don't know must attract you to distant lands
You must live with the desire to read all the books and to know all the lives
You must exchange nothing with the happiness of drinking a glass of water
But for all the happiness there is, you must be filed with the longing to live

And you must also live grief, with honor, with all your presence
Because grief also maturates one, like happiness
Your blood must be intermixed with the large circulation of life
The never ending, fresh blood of life must circulate in your veins

There is one thing I learned from what I lived:
When you live, you must live big, like being one with the rivers, the sky, and the whole universe
Because what we call lifetime is a gift presented to life
And life is a gift presented to you.

Ataol Behramoğlu
Translated by Süleyman Fatih Akgül

BIOGRAPHY:
Ataol Behramoglu [b. 1942] studied in the Russian Language and Literature Department at Ankara University. In the 1980s he was forced to live outside Turkey. In 1982 he won the International Prize of Lotus magazine. His later poems evidence a simpler, more direct

ataolb@hotmail.com