Ayten Mutlu / Turquía

LE VENT

la femme était plus petite qu’un grain de sable
la mer était plus petite que la douleur innée chez la femme

ce vieux vent soufflait éternellement
sans plus se souciant de mer, ni de Voie Lactée

et la femme marchait avec ses souvenirs dénudés
sans poser le pied sur les sables, ni sur les étoiles

Traduit par : Mustafa BALEL

RÜZGÂR

kadın kum tanesinden daha küçüktü
daha küçüktü deniz kadındaki acıdan

esip duruyordu o eski rüzgâr
denize ve Samanyolu’na aldırmadan

ve kadın yürüyordu çıplak anılarıyla
kumlara ve yıldızlara basmadan

LE DERNIER CADEAU

là où un oiseau seul est mort
les oiseaux virevoltent trois fois
pour offrir le chagrin au féeries de feuillage

préservez, protégez
le sommeille éternel de ce bon arbre
bénissez-le avec de beaux mots

couvrez son trône innocent
des étincelles d’une étoile récemment levé
et ensevelissez son trône isolé
des bons mots

ceux qu’il attend des vivants
sont des mots
des vains mots qui ne servent à rien

voilà, c’est fini , ni le vent,
ni la crépitation prospère des vers d’arbre
ni la nuit, ni le clair de lumière
ni la ténèbre maudite
et aussi ni le rire vif de lumière de soleil
ne caresseront plus ses écorces

virevoltez les oiseaux, virevoltez
versez de larmes à ses feuilles fanées
que ce soit le dernier cadeau de la vie à l’arbre

virevoltez encore les oiseaux trois fois
dans la forêt de gazouillement où l’arbre est mort trois fois

Traduit par : Mustafa BALEL

SON ARMAĞAN

yalnız bir ağacın öldüğü yerde
üç kere döner kuşlar
sunmak için kederi yaprak perilerine

koruyun onu koruyun
sonsuz uykusunu bu iyi ağacın
kutsayın onu güzel sözlerle

yeni doğmuş bir yıldızın ışıklarıyla
örtün suçsuz gövdesini
kimsesiz gövdesini
sarın iyi sözlerle

sözlerdir artık sadece
beklediği yaşayanlardan
hiçbir işe yaramayan boş sözler

bitti işte, ne rüzgâr
ne ağaç kurtlarının şenlikli çıtırtısı
gece ne ay ışığı
ne lanetli karanlık
ne de canlı gülüşü günışığının
okşayacak onun kabuklarını

dönün kuşlar, kuşlar dönün
gözyaşları akıtın sönen yapraklarına
yaşamın son armağanı olsun ağaca

dönün kuşlar üç kez daha
ağacın tek başına öldüğü cıvıltılı ormanda

POUR TE TİRER DU SOMMEİL

I-
Pour te tirer du sommeil
J’ai volé la nuit de la sonate au clair de lune
Allée d’une ville déserte où tu n’as jamais mis les pieds
J’ai souf é des poésies que tu ne connais pas aux oreilles
du silence
Aux bords de la mer où les vents se calment
J’ai écouté ton histoire par les bouches des sables mouillés
Et la mer dormait à tes pieds
Tandis que le temps s’envolait comme une plume entre nous
J’ai caressé les sons déserts de la lune penêtrant
Par les rideaux entreouverts pour éclairer ton visage
Me penchant aux étoiles d’un voilier perdu au large
J’ai embrassé ton ombre
-II-
J’ai touché le miroir brisé de tes rêves
Avec les minces doigts des enfants sans famille
Dans les grottes j’ai admiré tes mains
Ebauchées d’un trait délavé des vieilles images
Pour te tirer du sommeil
J’ai rédigé de nouveau ton passé tout entier
Au col de ta solitude en xant une rose
J’ai oublié tout ce que tu ne pouvais oublier
J’ai enseveli d’une odeur volatile ta nudité
Ta peau s’est frémie comme une nuit montagnarde
J’ai voulu avoir un long sentier
Qui s’allonge de ma respiration à la tienne
Pour te tirer du sommeil
J’ai admiré tes cheveux pâles tombés sur le front
J’ai appelé l’in nité pendant que mon coeur meurt
Tout comme une étoile s’échappant de tes paumes
Traduit par : Mustafa Balel

UYANDIRMAK İÇİN SENİ

-I-

uyandırmak için seni
ayışığı sonatından geceyi çaldım
ıssız bir şehre gittim hiç gitmediğin
sessizliğe bilmediğin şiirler fısıldadım

rüzgârların dindiği kıyılarda
öykünü dinledim ıslak kumlardan
deniz uyuyordu ayak ucunda
aramızda tüy gibi uçarken zaman

aralık perdelerden yüzüne düşen
ayın tenha seslerini okşadım
açıklarda yitmiş bir yelkenliden
eğilip yıldızlara gölgeni öptüm

-II-

kimsesiz çocukların ince parmaklarıyla
dokundum düşlerinin kırılmış aynasına
eski resimlerin soluk çizgilerinden
ellerini seyrettim mağaralarda

uyandırmak için seni
bütün geçmişini yeniden yazdım
bir gülü iliştirip yalnızlığına
unuttum ne varsa unutmadığın

uçucu bir kokuyla sardım çıplaklığını
bir dağ gecesi gibi ürperdi tenin
soluğundan soluğuma uzanan
uzun bir yol diledim

uyandırmak için seni
alnına solgun düşen saçlarını seyrettim
sonsuzluğu çağırdım avuçlarından
kayan bir yıldız gibi ölürken kalbim

TOUT COMME LA MORT

voilà, c’est fini faire l’amour
la nuit continue tout comme la mort

tu dis que l’amour est un pays pas encore visité
en vain de te forcer de t’éloigner
il t’est impossible de sortir de ta peau
en vain de t’approcher un peu plus
il t’est impossible de sortir de toi-même

j’écoute silencieusement les cloches de la nuit
les cloches tintent comme une plaie ouverte
les animaux de ces cloches sont tués dans ta voix

j’ai beau m’éloigner
je n’arrive jamais te quitter
en dépit de mes tentatives d’approche
je ne peux te regagner

dans tes regards
je caresse la peau frémissant du chagrin
je sais bien où et à quelle mer morte
coule le sang du perle arraché d’une huître

la nuit continue tout comme la mort
en éteignant un incendie tari dans mon coeur
je brandis l’étendard d’un feu couvert de cendres
à la tour la plus haute des cloches dans ta voix

la porte lourde de la nuit se ferme
en moi un carreau infiniment bleu se brise

j’embrasse
les larmes d’un amour comme la mort
tout comme j’embrasse tes yeux pour la dernière fois

Traduit par : Mustafa BALEL

ÖLÜM GİBİ

işte sevişmek bitti
ölüm gibi devam ediyor gece

aşk henüz gidilmemiş bir ülkedir, diyorsun
ne kadar uzak gitsen çıkamazsın teninden
kendinden çıkamazsın ne kadar yakın gelsen

sessizce dinliyorum gecenin çanlarını
açık bir yara gibi çalıyor çanlar
vuruluyor sesinde çanların hayvanları

çıkamıyorum senden ne kadar uzak gitsem
sana varamıyorum
ne kadar yakın gelsem

gözlerinde
acının ürperen tenini okşuyorum
nereye akar, hangi ölü denize
istiridyeden koparılan incinin kanı
biliyorum

ölüm gibi devam ediyor gece
susamış bir yangını söndürerek kalbimde
çekiyorum körelmiş bir ateşin bayrağını
sesindeki çanların en yüksek kulesine

kapanıyor gecenin ağır kapısı
sonsuz mavi bir cam kırılıyor içimde

öpüyorum
öper gibi gözlerini son defa
ölüm gibi bir aşkın gözyaşlarını

LES YEUX D’ISTANBUL

un beau jour tu te blesseras et la solitude deviendra ton foyer
ou tu t’égareras peut-être dans la forêt des souvenirs
raccroche-toi à ma voie, aux yeux de cette si jeune Istanbul
qui te recherchent dans la brume

je n’ai pas oublié, il est impossible que tu aies oublié
cette forêt de lumière qui marche dans nos cœurs
ferme tes yeux et viens, laisse cette magie chaude couler encore
de tes doigts à la peau salée
d’un amour vécue comme une prière

que le platane au jardin public de Maçka
laisse un Istanbul de dix-huit ans
aux lèvres mouillées de la pluie
comme une rêve la nuit
dans les poussières marbrées d’un premier baiser

que le train de Haydarpaşa arrivant la nuit entre
aux notes de sa musique oubliée
comme une poésie lyrique dans la bouche du temps

remonte ta montre si bien que ton retour
le temps ne s’arrête jamais à Dolmabahçe
que l’un de mes souliers de verre laisse
sur l’escalier du quai de Beşiktaş
et qu’un matin d’Ortaköy assaisonné de simit* croquant à sésames
attende encore quelque temps
sur le pont du navire qui dirige vers l’inconnu **

avant que les arcs ne fussent bloqués dans mon cœur
une ville de lumière qui se vêt des étoiles chaque nuit
comme rivière turquoise qui écarte la vie en deux
qu’elle démolisse les muraux du pays de dénuements

cette porte secrète toujours ouverte
dans l’orbite spiral qui déchire le temps
que cette porte de solitude, cet amour salé
apporte un peu d’Istanbul à la table de dénuement
une verre de raki ajouté quelques glaçons
une tranche de fromage
au goût d’une poignée de prune couverte de rosée

que mon lit sente
comme un peu du Marché d’Epice, une rose vêtue un tcharchaf de soie
avant que mon nom soit la mort
que mon dernier sommeil soit au dessin d’amour
qu’Istanbul ville-abscente
regarde un peu nihavent ***

Traduit par : Mustafa Balel

* Simit, une sorte de bretzel en forme d’anneau

** navire qui dirige vers l’inconnu, la poétesse fait allusion ici à la fameuse poésie de Yahya Kemal, « Bateau Silencieux», traitant le thème de mort.

*** Nihavent, l’un des motifs de la musique turque, similaire à la gamme de sol majeur

İSTANBUL’UN GÖZLERİ

olur ya, gün gelir kırılırsın, yalnızlık evin olur
ya da kaybolursun anılar ormanında
sesime tutun, siste seni arayan
gözlerine, o gencecik İstanbul’un

unutmadım, unutmuş olamazsın
kalbimizde yürüyen o ışık ormanını
kapat gözlerini ve gel, o sıcak sihir
aksın yine parmaklarından bir dua gibi
yaşanmış bir aşkın tuzlu tenine

Maçka parkındaki çınar ağacı
ilk öpüşün ebruli tozlarıyla
on sekiz yaşında bir İstanbul’u
bıraksın akşamları bir rûya gibi
yağmurun ıslak dudaklarına

unutuluş müziğinin notalarına
zamanın ağzında lirik bir şiir
gibi girsin gece gelen Haydarpaşa treni

saatini öyle kur ki geri dönüşün
hiç durmasın Dolmabahçe’de zaman
cam pabucumun teki kalsın merhaba gibi
Beşiktaş iskelesinin merdiveninde
çıtır çıtır susamlı bir Ortaköy sabahı
biraz daha beklesin
meçhule giden geminin güvertesinde

kapanmadan su yolları kalbimde
her gece yıldız giyinen bir ışık şehir
ömrü ikiye bölen firuze nehir
gibi yıksın yokluk ülkesinin duvarlarını

zamanı yırtan spiral yörüngede
her zaman açık duran o gizli kapı
o yalnızlık kapısı, o tuzlu aşk
biraz İstanbul getirsin yokluğun masasına
buzlu bir kadeh rakı, bir dilim peynir
bir avuç buğulu erik tadında

biraz Mısır çarşısı, ipek çarşaflı bir gül
gibi koksun yatağım ölüm olmadan adım
son uykum aşk desenli olsun
biraz nihavent baksın biraz İstanbul
hiçliğin gözlerinde yokşehir

açmadan kapısını o karanlık ülkenin
iki dünya arasında bir köprü
kuran İstanbul’un gözleri gibi
son kez maviye boya içimdeki renkleri
çıldırtan varlığına inat sonsuz yokluğun
yokluk olmadan adım

gel
kırılmış olmasan da
yalnız değilsen de gel
n’olursun gel

ALLONS DONC!

I
allons au lointain, aux cloches de pluie,
à la lumière du roi des ombres, à la nudité de l'eau,
que le chemin marche, un compagnon docile et têtu
près de nous, allons, partons au désir accroissant des sentiers,
au cris du sang.


laissons le temps s’arrêter, viens, continuons, nous autres
avançons-nous hors d’haleine en sautillant,
vers la mer qui peint le ciel
vers les chansons des pierres qui remuent,
vers les mines souterraines de montagnes fraternelles,
allons, tout comme un invité bienvenu,
aux échos essoufflés des ruisseaux,
tout comme un messager de joie en or.

allons avec les mots ultraviolets,
à l’austérité de forêt où les mensonges,
ni aucun d’oiseau de nuit effrayant ne vient,
franchissons les murs construits successivement,
allons aux flammes caressantes des herbes,
à l'étincelle des rues sombres,
à nos intérieurs,
à terre où le feux et la cendre se réconcilient.

II
au matin au le visage d'enfant,
à la résistance des époques braves
au feuillage dans les branches sèches
au vent attendant des années désertiques
que le soleil soit une grenade rouge ardente et qu’il s’éclate,
allons donc aux raisins embués,
au point de croisement des étoiles sur les cartes astronomiques.

que le ciel étende le matelas de l’horizon
aux sonneries de la vie de l'érudit,
que le monde tourne en dansant comme une vapeur bleue
dans la grotte du sang,
allons donc là-bas, aux odeurs de pomme,
que l'amour convoque tout ce qui est perdu,
allons, tout en demandant à la beauté nos noms.

aux jours de bijoux cristallins,
aux nuits d’hyacinthes violettes,
à cette rose rousse fleurie dans les écumes de la vie
allons, suivant les empreintes de innocence oubliée
allumant les torches à l'amertume dans le coeur du vase

où est-ce qu’on part ?
allons donc
dans le terrain de bijou de notre âme.

Traduit par : Mustafa BALEL

GİDELİM

I
uzaklara gidelim, yağmurun çanlarına
ışığına gölgeler kralının, suyun çıplaklığına
yürüsün yol, uysal ve inatçı bir yoldaş
yanımız sıra, biz gidelim, çoğalan arzusuna
patikaların, kanın çığlıklarına

dursun zaman, biz gidelim
seke seke gidelim
göğün suretini çizen denize,
kımıldayan taşların şarkılarına
yeraltı madenine kardeş dağların
çağrılı bir konuk gibi gidelim
ırmakların soluksuz yankılarına
altın bir muştu gibi soluk soluğa

morötesi sözcüklerle gidelim, yalanların
ürkünç gece kuşlarının uğramadığı orman
yalınlığına, art arda örülmüş duvarların
ötesine geçelim, okşayan yalımına
otların, karanlık sokakların kıvılcımına
içimize gidelim ateşin ve külün barıştığı toprağa

II
çocuk yüzlü sabaha
direncine delikanlı çağların
kurumuş dalların içindeki yaprağa
bekleyen rüzgârına çöl yıllarının
kızıl bir nar olup çatlasın güneş, biz gidelim
üzüm buğularına
yıldız kavşağına haritaların

ufkun yatağını sersin gökyüzü, çıngırak seslerine
bilge hayatın, dans ederek kanın mağarasında
dönsün mavi bir buğu gibi dünya
biz oraya gidelim, elma kokularına
yitirilmiş ne varsa çağırsın aşk
adımızı güzelliğe sora sora gidelim

saf mücevher günlere
mor sümbül gecelere, ömrün köpüklerinde
açan o kızıl güle
çamurun kalbindeki acıyla yakıp meşaleleri
unutulmuş saflığın izlerini süre süre gidelim

biz nereye gidelim?
o yakut ülkesine yüreğimizin
hadi gidelim

ADİEU

I.

si tu t'en vas
mon corps appuyé
sur un arbre séculaire
sera secoué depuis ses racines
je vais crier de toutes mes forces
dans la forêt qui répond aux jours
il ne restera rien sauf ma voix

ils descendront là-bas avec fierté
en allumant
leurs longues lampes de mineurs
aux profondeurs des montagnes où
la terre tourne comme une horloge

avant que toutes les choses ne tombent dans l'obscurité
avant que la puissance bleue ne s'éteigne
avant la fermeture de la serrure du ciel
seules la sorcière et la mort
vont me voir

II.

si tu t'en vas
embrasse les couleurs pour la dernière fois
caresse les voix
marche vers le moulin sur l'eau,
que la paix interdite
par les ancêtres et les dieux
m'y attende
quand le temps baisse ses rideaux

elle est une ombre volante
faite par l'esclavage, le feu et la liberté
la source de la puissance bleue
elle devient un aigle noir
qui ressuscite par le souffle du poignard
dans les frontières du cercle incassable

elle est la mère douloureuse de la sérénité
du passé, de l'avenir, des souvenirs et de la vie

III.

arrête-toi un peu
lorsque le soleil s'abaisse
rappelle-toi tes rêves
la vie que tu as sacrifiée pour tes rêves
sens que le souffle du vent en toi
et prends le sabre que les rêves affûtent

pour offrir
pour offrir avec ton sang
a la beauté magnifique de la mort
qui ne console ni ne pardonne
allumée par une poignée de poussière,
l'os et la lumière

pour offrir au prince du souterrain
la lumière dans la main de la sorcière,
le temps allume ses longues lampes
dans la forêt où l'obscurité plonge sa flèche

IV.

attends,
le feu va s'éteindre maintenant
la danse sacrée des lois va se terminer
la pluie va enterrer ta colère avec les trompettes :
la sœur des eaux bouillantes, du sang et de la glace
de la terre et de l'amour

dans les vestibules en cristal du monde :
ni la vengeance, ni la peine
ni les feuilles s'envolant
ni le silence…

il ne restera rien
rien,
sauf ma voix,
je vais crier de toutes mes forces
ADIEU… ADIEU…

Traduit par Reha Yünlüel et Pascale Gisselbrechte

ELVEDA

-I-
gidersen
asırlık bir ağaca yaslanmış gövdem
kökünden sarsılacak
var gücümle bağıracağım
günleri yanıtlayan ormanda
hiçbir şey kalmayacak
kendi sesimden başka

madenciler uzun lambalarını yakarak
gururla inecekler
oraya
dünyanın bir saat gibi döndüğü
dağların derinlerine

her şey karanlığa düşmeden önce
ışık sönmeden
kapanmadan gökyüzünün kilidi
sadece büyücü ve ölüm
görecek beni

-II-

gidersen
renkleri öp son defa
sesleri okşa
suyun üstündeki değirmene yürü
zaman indirirken perdelerini
ataların ve tanrıların yasakladığı
huzur
beklesin orda beni

uçan bir gölgedir o
tutsaklık ateş ve hürlükten yapılmış
mavi gücün kaynağı
kırılmaz çemberin sınırlarında
hançerin soluğuyla dirilen
kara bir kartal olur

dinginliğin acılı anasıdır o
geçmişin geleceğin anların ve yaşamın

-III-
güneş alçaldığında biraz dur
düşlerini anımsa
düşlerine adadığın hayatı
içinde rüzgârın soluğunu duy
ve düşlerin bilediği kılıcını al

sunmak için
sunmak için kanınla
bir avuç toz kemik ve ışıkla
yanan
avutmayan bağışlamayan
ölümün muhteşem güzelliğine

sunmak için yer altı prensine
büyücünün elindeki ışığı
zaman yakar uzun lambalarını
karanlığın okunu sapladığı ormanda

-IV-

bekle
şimdi ateş sönecek
yasaların kutsal dansı bitecek
kaynayan suların, kanın ve buzun
toprağın ve aşkın kardeşi olan
öfkeni
trompetlerle gelip gömecek yağmur

dünyanın kristal dehlizlerinde
ne öç, ne acı
ne uçuşan yapraklar
ne sessizlik…

hiçbir şey kalmayacak
hiçbir şey
kendi sesimden başka
var gücümle bağıracağım
ELVEDA… ELVEDA…

In a place where your dreams are lost, where your heart’s burnt into ashes
I am caressing the very beginning,
that bursting demon, the reply of the silence
the shuddering substance is calling me to the deadend
a flower is blooming slowly and silently
one who is madly in love with the sky
just before the rain, that ancient balance
the scattered souls are shivering
just after visiting a graveyard, that scream without any coast
the inside of my bones getting all wet

the dead who are prayed for
the dead who are not prayed for
the happy-go-lucky feast of larva
the nestling of the sparrow is falling down the nest
the web-like membrane is wrapping up the memory of time
the eye lids of the sleepless seed ar heavy
an underground maddness
is kissing my heart

was it only because of the broken lines of life
because of the orchards that we walked in
the crops
how can the song of the siren of nonexistence be answered

the shuddering substance is calling me to the deadend
an abandoned train is frightened of being lost
one that is lost among straight lines
each wave is at the narrow beach of the soul
testing itself at the precipitous cliffs

I became the motherland, not the lover
my misdeeds ran before me, faster and faster
how shall I wake up my soul so darkened
says one of the dead
to whom should I ask
where and who I am

so good for the dead not to question
the dead with yellow voices
the freesia that blooms in the moon
the guardians of the graveyard flowers
have all forgotten the red
being cold
kissing

what kind of a freedom is this?
your dreams, all lost, where your heart is burnt into ashes
at noon, in the graveyard, just before the darkness
I am caressing the devil, the one who is weeping
one more flower is withering with a rumbling sound
not caring about the tranquility of the dead

[Translated into English by Aysu ERDEN]

GÖK DELİSİ

düşlerin yitik, kalbin kül olduğu yerde
başlangıcı okşuyorum, patlayan
o şeytanı, sükûtun yanıtını
beni sona çağırıyor ürperen madde
ağır ağır açılıyor bir çiçek
bir gök delisi
yağmur öncesi, o eski denge
titreşiyor dağınık ruhlar
mezarlık sonrası, sahilsiz çığlık
ıslanıyor kemiklerimin içi

okunmuş ölüler
okunmamış ölüler
gamsız larva şöleni
saçaktan düşüyor yavru kırlangıç
ipliksi zar sarıyor zamanın belleğini
uykusuz çekirdeğin gözleri kapanıyor
öpüyor yüreğimi
bir yer altı cinneti

hayatın kırık çizgileri miydi sadece
yürüdüğümüz meyve bahçeleri
ekinler
nasıl yanıtlanır ki yokluğun siren sesi

beni bana çağırıyor ürperen madde
kaybolmaktan korkuyor terk edilmiş bir tren
düz çizgilerde yiten
canın ince sahilinde her dalga
sarp kayalarda sınamada kendini

diyar oldum, yar olmadım kendime
yanlışlarım hep hızlı koştu benden
nasıl uyanırım içim karanlık
diyor bir ölü
ben beni
kimden sorayım şimdi

iyi ki soramıyor ölüler
sesi sarı ölüler
ayda açan frezyaları
mezarlık çiçeklerinin gardiyanları
unutmuş kırmızıyı
üşümeyi
öpüşmeyi

nasıl hürlük bu
düşlerin yitik, kalbin kül olduğu yerde
bir mezarlık öğlesinde, karanlık öncesinde
şeytanı okşuyorum, ağlayan
gümbürtüyle soluyor bir çiçek daha
aldırmadan ölülerin sükûnetine

CARBAGE CONTAINERS

They are all arriving, one by one, untimely
in the light of the candle flames that are extinguished
the unseen players of the defeat
some have died while living
some living accompanied by death

drawing the sharpened swords of the rain
increasing the number of the memories
that are erased from the memories

tired of not living
doors being closed by the shy hands
I am so surprised, was I the one who was indifferent
foolish, crazy, superficial and incomplete
I am identical with my original self but without me
the gypsies are gathering rain drops from the garbage containers

and how come, their hands are smelling of meadow saffron

they are coming one by one, from the fairy tales and fires
from the meadows full of flowers,
from the errors and from the truth
that make my heart warm making me feel cold
from the bitter meadows of the darkness
from love and hate
from the silicon crystals of of my mind
from the snowy days
from the sunny delight
that I had forgotten

I am resting on a bed where a frozen wind dwells
as dead as silence
as alive as the blood of rage
my soul aches, oh, my heart aches
how should I expose myself

from the moment that time is being twisted
from the sighs, from a deep “ah”
from the collapsed towers of the days
they are coming one by one

and how come, their hands are smelling meadow saffron

[Translated into English by Aysu ERDEN]

ÇÖP BİDONLARI

çıkıp çıkıp geliyorlar zamansız
söndürülmüş mum alevleriyle
yenilginin görünmez çalgıcıları
kimi yaşarken ölmüş
kimi ölümde yaşayan

bilenmiş kılıcını çekiyorlar yağmurun
çoğaltarak kara büyüler gibi
anılardan silinmiş anıları

yaşamamaktan yorgun
utangaç ellerinde örtük kapılar
şaşıp kalıyorum, ben miydim pervasız
akılsız, çılgın, yarım yamalak
aslına benzeyen bensiz
çingeneler yağmur topluyor çöp bidonlarından

ve nasıl bir çiğdem kokusu ellerinde

çıkıp geliyorlar, unuttuğum
masallardan. yangınlardan, çiçek tarlalarından
yüreğimi üşüterek ısıtan
yanlışlardan, doğrulardan
karanlığın acı çayırlarından
sevgilerden, nefretlerden
zihnimin silikon kristallerinden
kar günlerinden
güneşli sevinçlerden

donmuş bir rüzgâr yatağındayım
suskunluk kadar ölü
öfkenin kanı gibi dipdiri
içim acıyor, ah, acıyor içim
nereden açmalıyım kendimi şimdi
kederli müziğine yanık meşe kokularının
nereden kapatmalıyım
hiç bilmiyorum

zamanın büküldüğü andan
tanrının hiç bilmediği günahtan
iç çekişlerinden, derin bir ah’tan
günlerin yıkık kulelerinden
çıkıp çıkıp geliyorlar

ve nasıl bir çiğdem kokusu ellerinde...

THE STONE MIRROR

In the sweaty flesh of the night
life, that heavy mane
throwing the dust of nothingness into the air
towards the neon lights of the advertisements that are ringing
to the shadows behind the iron bars

the posters are moving over the tired boulvard
a laughter is breaking the stone mirror
of time, with a silken hammer
the crystals of the wind
are being scattered around
by the hands of the night

the crowd in a parade are dancing as they approach
like the glittering gold bullions
in the frozen eyes of the night
the tear drops of a lonely horse weeping silently
are glittering

the life, that heavy mane
flying hither and thither
in the extinguished breath of the stars
an old horse is dying
on the shivering snow
an old horse is dying
a horse that once was born like a tiny star
looking at the the world standing among the questions
on the moaning snow

the Gods and men don’t see it
they are jumping in the cheerful sunshine of the night
the lights, they are appearing and disappearing
on the shivering snow

the horse looks like a spot on the street
just like a feather about to fly up in the air, slow and thin
the coasts of life fading away in the distance
the snow flowers are whithering on your face

the crowd in a parade are dancing as they approach
laughter
screams
the horse
the pile of garbage
nothing
they are being burried
into the decaying night of the heart

[Translated into Turkish by Aysu ERDEN]

TAŞ AYNA

gecenin terli etinde
hayat, o ağır yele
savuruyor hiçliğin tozlarını
çınlayan reklam ışıklarına
demirli gölgelere

afişler kımıldıyor yorgun caddede
bir kahkaha, ipekten bir çekiçle
kırıyor taş aynasını
zamanın
rüzgâr kristalleri
dağılıyor gecenin ellerinde

dans ederek geçiyor şenlik alayı
ışıldayan altın külçeler gibi
gecenin buz tutmuş gözlerinde
parıldıyor
yalnız bir atın sessiz yaşları

hayat, o ağır yele
uçuşuyor
yıldızların sönmüş nefeslerinde
yaşlı bir at ölüyor
seğiren karlar üstünde
yaşlı bir at ölüyor
minicik bir yıldız gibi doğan bir at
bakıyor dünyaya soruların içinden
inleyen karlar üstünde

tanrılar ve adamlar görmüyor onu
zıplıyorlar gecenin neşeli güneşinde
bir geliyor bir gidiyor ışıklar
ürperen karlar üstünde

bir leke gibi duruyor at caddede
uçacak bir tüy gibi ağır ve ince
hayatın kıyıları uzaklaşıyor
soluyor kar çiçekleri yüzünde

dans ederek geçiyor şenlik alayı
kahkaha
çığlık
at
çöp yığını
hiç

gömülüyor
kalplerin çürüyen gecesine

LIFE

The shadow smells like a rose and the sun
staring into the eyes of a cloud
the leaf inhaling the wind deep into its soul

left behind by the ancient floods
the evening smells like the day and the seeds
staring into the eyes of a